ကြၽန္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနသည္။
ကလင္ .. ကလင္ ..။
“ဟုတ္ကဲ့ .. ေျပာပါ” ၊
“၀ဏၰ .. ငါပါ .. ငွက္ႀကီး” ၊
“ဟုတ္ကဲ့ .. အစ္ကို” ၊
“ငါ မနက္ျဖန္ ဓာတ္ပံုရိုက္မယ္၊ ဦးသန္းလြင္အတြက္”၊
“ဟုတ္ကဲ့”၊
“မနက္ျဖန္ တျခားဘယ္သူ႔ကိုမွ မရိုက္ရဘူး။ ငါတစ္ေနကုန္ရိုက္မယ္။”
ဂေလာက္ .. ဂေလာက္။ တယ္လီဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားရပါသည္။ အစ္ကို႔ဖုန္းသံစကားထဲမွာ ဟိ.. ဟိ ရယ္သံပါလို႔ေနသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီမွာ ဖုန္းဆက္ျပန္ပါသည္။
ကလင္.. ကလင္..
“၀ဏၰေရ.. ငါစီးတီးမတ္မွာ ေရာက္ေနၿပီ၊ မင္းလာခဲ့”
ကြၽန္ေတာ္စီးတီးမတ္ကို လိုက္သြားရပါသည္။ အဲသည္ေရာက္ေတာ့ ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္တစ္ပုလင္း၊ ဖန္ခြက္ႏွစ္ခြက္၊ စီးကရက္တစ္ဘူး၀ယ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ စတူဒီယုိကို ျပန္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ဓာတ္ပံုမရိုက္ခင္ ႏွစ္ေယာက္သား ေရခ်ိန္ကိုက္လိုက္သည္။ ဂလု.. ဂလု။ ကြၽန္ေတာ့္အဖြဲ႕သားေတြက ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ေစာင့္လို႔ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုငွက္ႀကီးတို႔ကေတာ့ သီခ်င္းမ်ား၊ ကိုရီးယားရုပ္ရွင္၊ ေဘာလံုးပြဲမ်ား၊ ရုပ္ရွင္မ်ား...။ ဂလု.. ဂလု.. ေသာက္လိုက္ ေျပာလိုက္ႏွင့္ ေန႔လယ္ႏွစ္နာရီထိုးသြားသည္။ ထို႔ေနာက္ သံုးနာရီ။ ေဂ်ာ္နီလည္း လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ခရီးေတာ္ေတာ္ေရာက္ၿပီ။ ကိုငွက္ႀကီးကို သူ၀တ္လာသည့္ အ၀တ္အစားအတိုင္း ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္သည္။ ဖ်ပ္.. ဖ်ပ္.. ခ်က္.. ခ်က္။ ဆလိုက္ ၁၀ ပံုႏွင့္ ဖလင္ ၃၈ ပံုကို ၁၅ မိနစ္ခန္႔ၾကာပါသည္။
“ငါက ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ၀န္ေလးတတ္တယ္ကြ၊ ဒါမ်ဳိးရိုက္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ၀ဏၰရ၊ သဘာ၀က်က် ဓာတ္ပံုမ်ဳိးပဲ ရိုက္ခ်င္တာ။ Liveသေဘာမ်ဳိးေပါ့ကြာ။”
ထို႔ေနာက္ ဖ်ပ္..ဖ်ပ္.. ခ်က္..ခ်က္။ ဓာတ္ပံုရိုက္တာ ေလးနာရီထိုးသြားပါသည္။ ကိုငွက္ႀကီးကို သည္လိုဓာတ္ပံုရိုက္ရတာ ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မထင္။
ေဒါက္.. ေဒါက္။
ကြၽန္ေတာ့္ အခန္းတံခါးကိုလာေခါက္သည္။ တံခါးဖြင့္ေတာ့ ကိုငွက္ႀကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ကိုႂကြက္နီ။
ဘာ.. ဘာ ! ! ! ကိုငွက္ႀကီးဆံုးၿပီ။
ခြင့္လႊတ္ပါ။ အစ္ကိုငွက္ႀကီးရဲ႕ စ်ာပနာမွာ ကြၽန္ေတာ္အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ေရျခားေျမျခားေရာက္လို႔ေနပါသည္။ အေ၀းကလြမ္းရင္း ဆုေတာင္ရံုမွတပါး ကြၽန္ေတာ္ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ဘ၀၏ မေမ့ႏိုင္စရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲမွ ေမ့ႏိုင္စရာတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္မွတ္တမ္းထဲမွာ ေရးထိုးပါေတာ့မည္။ ထိုမွတ္တမ္းကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္၀ါသနာမပါေသာ ကိုငွက္ႀကီးကို ကြၽန္ေတာ့္စတူဒီယိုထဲမွာ ဓာတ္ပံုေတြအမ်ားႀကီးရိုက္ရင္း၊ စကားေျပာရင္း ရွိခဲ့ေသာ ေန႔တစ္ေန႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
လြမ္း .. လြမ္းလို႔သာေနဦးမွာပါ ကိုငွက္ႀကီးေရ။
ဝဏၰခြာနီး
